FRYDERYK CHOPIN - życiorys
Fryderyk Chopin urodził się 1 marca (22 lutego?) 1810 roku w Żelazowej Woli. Zmarł 17 października 1849 roku w Paryżu. Był kompozytorem i pianistą, współtwórcą europejskiego romantyzmu. Gry fortepianowej uczył się w Warszawie u W. Żywnego, następnie kształcił się (lata 1826–29) pod kierunkiem J. Elsnera w Szkole Głównej Muzyki. Od 1818 roku występował na koncertach publicznych w Warszawie, 1826 rok — w Dusznikach, 1829 rok — w Wiedniu. W 1830 roku opuścił Warszawę, a w 1831 roku osiedlił się w Paryżu. Początkowo często koncertował (Czechy, Niemcy, Wielka Brytania), zyskując sławę europejską, później poświęcił się głównie kompozycji i pracy dydaktycznej. Przyjaźnił się z George Sand, z którą odbył podróż na Majorkę, do Marsylii i Genui. Chopin utrzymywał kontakty z kołami europejskiej awangardy kulturalnej (R. Schumann, F. Mendelssohn-Bartholdy, F. Liszt, H. Heine, H. de Balzac, E. Delacroix i in.) i z emigracją polską (A. Mickiewicz, S. Witwicki, J. Ursyn Niemcewicz, C. Norwid, J. Fontana). Tworzył niemal wyłącznie kompozycje fortepianowe: z orkiestrą — 2 koncerty (f-moll - 1829 rok, e-moll - 1830 rok), Rondo à la Krakowiak, Wariacje na temat Mozarta; solowe — 3 sonaty, 2 fantazje, 27 etiud, 25 preludiów, 16 polonezów, 57 mazurków, 19 walców, 19 nokturnów, 4 ballady, 4 scherza, 4 impromptus, Barkarola, Berceuse i in. drobne utwory, twórczość kameralna (trio fortepianowe, utwory na fortepian i wiolonczelę), pieśni solowe. W twórczości Chopina można wyróżnić 3 okresy: do 1830 roku — okres młodzieńczy (wpływy wczesnoromantyczne), do 1839 roku — okres krystalizacji stylu o cechach romantycznych i narodowych, od 1839 roku — okres ostatni, mistrzowski, otwierający perspektywy postromantyczne. Styl Chopina łączy bogate treści emocjonalne z doskonałością formy. Chopin zespolił tradycje muzyki fortepianowej z inspiracjami polskiego folkloru muzycznego i polskich pieśni narodowych. Wykształcił specyficzny typ melodyki kantylenowej, wzbogacił zasób środków harmonicznych, m.in. dzięki wyzyskaniu właściwości tonalnych polskiej muzyki ludowej (skale, współbrzmienia). Stosował tempo rubato, polimetrię i polirytmię, rozwinął i zmodyfikował tradycyjne formy muzyczne (sonaty, etiudy, preludia), wniósł nowe elementy w zakresie stylizacji (tańce). Twórczość Chopina wywarła ogromny wpływ na muzykę 2. połowy XIX i początku XX w., zwłaszcza kompozytorów neoromantycznych (Liszt, R. Wagner i in.) i przedstawicieli szkół narodowych (rosyjskiej, skandynawskiej). Dla uczczenia pamięci Chopina powołano wiele stowarzyszeń muzycznych jego imienia. Międzynarodowa Federacja Towarzystw Chopinowskich (od 1968 roku) skupia ok. 40 towarzystw, wśród nich Towarzystwo im. Fryderyka Chopina (założone w 1934 roku). Podjęto ok. 70 wydań zbiorowych dzieł Chopina (na świecie), m.in. pod redakcją I.J. Paderewskiego, L. Bronarskiego i J. Turczyńskiego (lata 1949–61). Od 1927 roku odbywają się w Warszawie międzynarodowe Konkursy Pianistyczne im. F. Chopina.
źródło - www.pwn.pl
IGNACY JAN PADEREWSKI - życiorys
Urodził się 18 listopada 1860 roku w Kuryłówce (Podole). Zmarł 29 czerwca 1941 roku w Nowym Jorku. Był pianistą, kompozytorem, politykiem i działaczem społecznym. W latach 1872–78 uczył się gry na fortepianie u J. Śliwińskiego i J. Janothy, gry na puzonie oraz teorii muzyki u G. Roguskiego w Warszawskim Instytucie Muzycznym. Następnie, prowadząc równocześnie działalność kompozytorską, koncertową i pedagogiczną, kontynuował studia w Berlinie i Wiedniu, otrzymując w 1885 roku nominację na profesora konserwatorium w Strasburgu. Koncerty w Paryżu, Londynie, tournee po Stanach Zjednoczonych przyniosły Paderewskiemu sławę jednego z najwybitniejszych pianistów świata. O kunszcie jego gry świadczą nieliczne zachowane nagrania na rolkach pianolowych, nagrania płytowe, a także film L. Mendesa Sonata księżycowa (1936), w którym Paderewski wystąpił jako pianista. Twórczość kompozytorska Paderewskiego, utrzymana w stylistyce neoromantycznej, plasuje go wśród wybitnych ówczesnych twórców europejskich. Jako kompozytor Paderewski hołdował klasycznym formom (forma sonatowa, wariacje), nawiązywał do polskiej muzyki ludowej (fortepianowe Tańce polskie, Album tatrzański), stosował niekiedy archaizacje (popularny Menuet G-dur na fortepian). Jest autorem Symfonii h-moll zwaną Polonia (1908), Koncertu fortepianowego a-moll (1888), Fantazji polskiej na fortepian i orkiestrę (1893), utworów fortepianowych, m.in. Humoresek koncertowych (ze znanym Krakowiakiem fantastycznym), Sonaty es-moll, Wariacji i fugi es-moll, pieśni solowych (do słów A. Asnyka, Z. Krasińskiego, C. Mendesa, A. Mickiewicza), opery Manru (wystawiona w Dreznie w 1901 roku); współredaktor z L. Bronarskim i J. Turczyńskim Dzieł wszystkich F. Chopina (1935–40). Jako patriota i sprawny dyplomata wykorzystywał swą popularność do szeroko zakrojonej działalności na rzecz Polski. W 1919 roku objął funkcję premiera i ministra spraw zagranicznych w pozaparlamentarnym rządzie, uczestniczył w podpisaniu traktatu wersalskiego. Od 1920 roku przebywał poza krajem. Zmarł w USA, został pochowany na cmentarzu Arlington w Waszyngtonie, jego prochy sprowadzono w 1992 do Polski i złożono w krypcie katedry Św. Jana w Warszawie.
źródło - www.pwn.pl